Χωρίς σχολικά λεωφορεία η Ανατολική Αττική: Γονείς έξω από το Δημαρχείο Νέας Μάκρης

Περίπου 150 μαθητές του 2ου Γυμνασίου Νέας Μάκρης παραμένουν χωρίς οργανωμένη μεταφορά .17 δρομολόγια έχουν μείνει χωρίς ανάδοχο στην Ανατολική Αττική. Οι γονείς οργανώνουν μεταξύ τους «βάρδιες» για να μη χάσουν τα παιδιά το σχολείο.

Έξω από το Δημαρχείο Νέας Μάκρης βρέθηκαν γονείς μαθητών, ζητώντας λύση στο πρόβλημα της σχολικής μεταφοράς που εξακολουθεί να ταλαιπωρεί οικογένειες στην περιοχή, λίγες ημέρες μετά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Το πρόβλημα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στο 2ο Γυμνάσιο Νέας Μάκρης, καθώς, σύμφωνα με τους γονείς, περίπου 150  μαθητές δεν διαθέτουν αυτή τη στιγμή το σχολικό δρομολόγιο που προβλέπεται για τη μετακίνησή τους.Και ενώ η σχολική καθημερινότητα έχει ήδη ξεκινήσει, οι οικογένειες αναγκάζονται να βρουν μόνες τους λύσεις. Γονείς μοιράζονται τα δρομολόγια, παιδιά μεταφέρονται με αυτοκίνητα φίλων και συμμαθητών, συγγενείς επιστρατεύονται, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις εργαζόμενοι γονείς υποχρεώνονται να αλλάξουν το πρόγραμμά τους ή να ζητήσουν άδεια από την εργασία τους.Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη Νέα Μάκρη. Αντίστοιχες δυσκολίες καταγράφονται σε περιοχές του Δήμου Μαραθώνα, στον Νέο Βουτζά, στο Μάτι και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Αττικής.

Γονείς έξω από το Δημαρχείο Νέας Μάκρης

Ένα σχολικό λεωφορείο που έγινε… οικογενειακή υπόθεση

Όταν το σχολικό λεωφορείο δεν έρχεται, η μετακίνηση του παιδιού περνά στην ευθύνη της οικογένειας.

Στην Ανατολική Αττική, όμως, για αρκετές οικογένειες αυτό σημαίνει καθημερινή οργάνωση σχεδόν σε επίπεδο «επιχείρησης».

Δύο ή τρεις οικογένειες συνεννοούνται μεταξύ τους. Ένας γονιός αναλαμβάνει το πρωινό δρομολόγιο, ένας άλλος την επιστροφή. Την επόμενη ημέρα αλλάζουν ρόλους. Όταν αυτό δεν είναι δυνατό, αναζητείται βοήθεια από παππούδες, συγγενείς ή φίλους.

Το σύστημα λειτουργεί όσο δεν υπάρχει κάποιο απρόοπτο. Ένα άρρωστο παιδί, μια επείγουσα υποχρέωση, ένα πρόβλημα υγείας ή μια αδυναμία του γονέα να οδηγήσει αρκούν για να διαλυθεί η εύθραυστη αυτή ισορροπία.

Και τότε τίθεται το πιο κρίσιμο ερώτημα: ποιος θα πάει το παιδί στο σχολείο;

«Δεν έχω δικαίωμα ούτε να αρρωστήσω»

Η Βίκυ Λιάπη είναι μονογονέας και έχει δύο παιδιά. Το ένα φοιτά στο 2ο Γυμνάσιο Νέας Μάκρης και το άλλο στην έκτη Δημοτικού.

Από την ημέρα που ξεκίνησε η σχολική χρονιά, δεν μεταφέρει μόνο τα δικά της παιδιά. Έχει αναλάβει να βοηθά και άλλες οικογένειες, μεταφέροντας μαζί της παιδιά συμμαθητριών της κόρης της. Η ίδια περιγράφει μια καθημερινότητα που έχει ξεπεράσει τα όρια της απλής ταλαιπωρίας.

«Είμαι αναγκασμένη να μεταφέρω εγώ τα παιδιά, όπως και συμμαθήτριες της κόρης μου. Είναι μεγάλη ευθύνη να μεταφέρω ξένα παιδιά. Προκειμένου να μην χάσουν τα παιδιά το σχολείο, δεν έχω δικαίωμα ούτε να αρρωστήσω,λέει.

Η ίδια μάλιστα αναγκάστηκε να βάλει σε δεύτερη μοίρα μια σοβαρή οικογενειακή ανάγκη.

«Δεν κατάφερα να πάω στο νοσοκομείο που έπρεπε να κάνει εγχείρηση ένα δικό μου πρόσωπο, γιατί είχα υποσχεθεί στους γονείς ότι θα μεταφέρω εγώ τα παιδιά τους».

Και το ερώτημα που θέτει είναι χαρακτηριστικό της πίεσης που βιώνουν πολλές οικογένειες:

«Δεν είναι λύση αυτή. Πώς θα πάνε τα παιδιά σχολείο; Κάποια παιδιά δεν έχουν καταφέρει να πάνε παρόλο που έχει ξεκινήσει η σχολική χρονιά».

Οι γονείς ζητούν δωρεάν αστική συγκοινωνία

Για την Ένωση Γονέων Δήμου Μαραθώνα, το ζήτημα έχει ξεπεράσει πλέον τα όρια μιας προσωρινής δυσλειτουργίας.

Η πρόεδρος της Ένωσης, Αθηνά Κατσέλα, ζητά να εξασφαλιστεί ένας σταθερός τρόπος μετακίνησης των μαθητών και προτείνει τη λειτουργία δωρεάν αστικής συγκοινωνίας για την εξυπηρέτηση των παιδιών.

«Ζητάμε αστική συγκοινωνία δωρεάν», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι υπάρχουν οικογένειες στις οποίες οι γονείς αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας και δεν έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν καθημερινά τη μεταφορά.

«Υπάρχουν καρκινοπαθείς γονείς που δεν μπορούν να μετακινηθούν. Δεν σκέφτεται κανείς την ταλαιπωρία και τη στενοχώρια αυτών των παιδιών; Πώς θα εκπαιδευτούν; Πώς θα πάνε σχολείο;»

Όπως σημειώνει, η κατάσταση έχει άμεσες επιπτώσεις και στην εργασία, καθώς αρκετοί γονείς αναγκάζονται να ζητούν άδειες προκειμένου να μεταφέρουν τα παιδιά τους.

«Η αρμοδιότητα είναι της Περιφέρειας»

Ο αντιδήμαρχος Παιδείας Μαραθώνα, Μανώλης Γεωργάτος, τάσσεται υπέρ των αιτημάτων των γονέων, επισημαίνοντας παράλληλα ότι τα περιθώρια παρέμβασης του Δήμου είναι περιορισμένα.

Όπως εξηγεί, η ευθύνη για την οργάνωση και την υλοποίηση της μαθητικής μεταφοράς ανήκει στην Περιφέρεια Αττικής. Ως εκ τούτου, ο Δήμος δεν μπορεί να υποκαταστήσει την Περιφέρεια και να αναλάβει ο ίδιος την κάλυψη των δρομολογίων με ιδιωτικά λεωφορεία.

Έτσι, η λύση παραμένει στα χέρια της Περιφέρειας και των διαδικασιών ανάθεσης των δρομολογίων.

Η Περιφέρεια: «Η Ανατολική Αττική έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες»

Από την πλευρά της, η εντεταλμένη περιφερειακή σύμβουλος Παιδείας Έρρικα Πρεζεράκου αναγνωρίζει ότι η Ανατολική Αττική αντιμετωπίζει μεγαλύτερες δυσκολίες σε σχέση με άλλες περιοχές.

Όπως εξηγεί, η περιοχή έχει αναπτυχθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, με τον πληθυσμό της να έχει αυξηθεί περίπου κατά 17% μέσα σε μία πενταετία. Παράλληλα, η μεγάλη γεωγραφική έκταση και η διασπορά των οικισμών αυξάνουν τις απαιτήσεις για τη μεταφορά των μαθητών.

Κατά την ίδια, ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας είναι η αποχώρηση του ΚΤΕΛ από σημαντικό μέρος του έργου.

«Μέχρι πέρσι εξυπηρετούσε 1.500 παιδιά», αναφέρει η κ. Πρεζεράκου, εξηγώντας ότι φέτος το ΚΤΕΛ δεν συμμετείχε στους διαγωνισμούς και δεν ανέλαβε τις αστικές συγκοινωνίες.

Το κενό που δημιουργήθηκε, όπως λέει, είναι σημαντικό και απαιτείται χρόνος ώστε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για την εξεύρεση νέων αναδόχων.

17 δρομολόγια χωρίς ανάδοχο

Στην Ανατολική Αττική αυτή τη στιγμή παραμένουν 17 δρομολόγια χωρίς ανάδοχο, γεγονός που αφήνει αρκετές οικογένειες χωρίς την προβλεπόμενη σχολική μεταφορά.

Η κ. Πρεζεράκου επισημαίνει ότι, σε επίπεδο Περιφέρειας, η εικόνα είναι διαφορετική, καθώς σταδιακά καλύπτονται τα περισσότερα δρομολόγια στους 66 δήμους.

Η Ανατολική Αττική, ωστόσο, παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία.

Σύμφωνα με την ίδια, τρεις δήμοι της περιοχής εξακολουθούν να βρίσκονται σε διαδικασία διαγωνισμών και διαπραγματεύσεων, προκειμένου να βρεθούν ανάδοχοι για τα δρομολόγια που δεν έχουν καλυφθεί.

Η Περιφέρεια επιχειρεί να προχωρήσει σε νέες διαδικασίες κάθε εβδομάδα, με στόχο να μειώνονται σταδιακά τα κενά.

«Θεωρώ ότι είναι θέμα χρόνου», σημειώνει η κ. Πρεζεράκου, εκτιμώντας ότι η κατάσταση θα βελτιώνεται σταδιακά καθώς ολοκληρώνονται οι διαδικασίες.

Η οικονομική ενίσχυση των γονέων

Μέχρι να αποκατασταθούν τα δρομολόγια, υπάρχει και η δυνατότητα οικονομικής ενίσχυσης για τους γονείς που μεταφέρουν οι ίδιοι τα παιδιά τους.

Όπως αναφέρει η Περιφέρεια, οι γονείς που αυτή την περίοδο καλύπτουν με δικά τους μέσα τη μετακίνηση των μαθητών μπορούν να υποβάλουν αίτηση για τη χορήγηση γονικού επιδόματος από το κράτος.

Η οικονομική αυτή ενίσχυση μπορεί να λειτουργήσει ως προσωρινό «ανάχωμα» στο κόστος που επωμίζονται οι οικογένειες. Δεν λύνει, όμως, το πρακτικό ζήτημα της καθημερινής μετακίνησης.

Γιατί άλλο είναι να αποζημιώνεται ένας γονιός για το κόστος μεταφοράς και άλλο να μπορεί να φύγει από τη δουλειά του κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι για να κάνει τον σχολικό οδηγό του παιδιού του.

Γονείς έξω από το Δημαρχείο Νέας Μάκρης

Η σχολική χρονιά προχωρά – Οι οικογένειες περιμένουν

Η νέα σχολική χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει και οι μαθητές δεν μπορούν να περιμένουν επ’ αόριστον μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαγωνιστικές διαδικασίες.

Στη Νέα Μάκρη και στις γύρω περιοχές, οι γονείς προσπαθούν καθημερινά να κρατήσουν όρθιο ένα σύστημα που βασίζεται στην προσωπική τους διαθεσιμότητα, στην αλληλεγγύη μεταξύ οικογενειών και σε ένα διαρκές «μοίρασμα» των διαδρομών.

Μόνο που η αλληλεγγύη δεν μπορεί να αντικαταστήσει επ’ αόριστον μια οργανωμένη υπηρεσία.

Για έναν γονιό που εργάζεται, για έναν μονογονέα, για μια οικογένεια με προβλήματα υγείας, η μεταφορά του παιδιού δεν είναι απλώς μία ακόμη διαδρομή με το αυτοκίνητο. Είναι χρόνος, άδεια από την εργασία, καύσιμα, ευθύνη και ένας καθημερινός αγώνας να μη χαθεί ούτε μία σχολική ημέρα.

Και όσο οι διαδικασίες συνεχίζονται στα χαρτιά, το πρόβλημα συνεχίζεται στους δρόμους.

Στους δρόμους της Νέας Μάκρης, του Μαραθώνα, του Νέου Βουτζά και του Ματιού, τα παιδιά πρέπει να φτάσουν στο σχολείο κάθε πρωί, την ίδια ώρα, κάθε μέρα.

Και μέχρι να επιστρέψουν τα σχολικά λεωφορεία, το κενό καλούνται να το καλύψουν οι ίδιοι οι γονείς.

Με τα αυτοκίνητά τους, με τις άδειές τους, με τον χρόνο τους και, σε πολλές περιπτώσεις, με προσωπικό κόστος που κανένα επίδομα δεν μπορεί να υποκαταστήσει.

Γιατί η πρόσβαση στο σχολείο δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν ένας γονιός μπορεί να πάρει άδεια, αν ένας γείτονας είναι διαθέσιμος ή αν κάποιος συγγενής μπορεί να κάνει το δρομολόγιο.

Το κουδούνι έχει χτυπήσει. Αυτό που μένει να φανεί είναι πότε θα χτυπήσει και η λύση.