Ο γιατρός που πιάνει και το τιμόνι του ασθενοφόρου

Ο Ανάργυρος Μαριόλης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Σαββατοκύριακο με τον Μάνεση», όχι στο στούντιο, αλλά σε έναν χώρο που γνωρίζει καλά: εκεί όπου η ιατρική συναντά την καθημερινότητα και την ανάγκη.

Ο διευθυντής του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης μίλησε για τη ζωή του, την προσφορά του και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το ιατρικό λειτούργημα.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1972, είναι απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος διδακτορικού από το ίδιο πανεπιστήμιο.

Το 2003 ίδρυσε το πρώτο Κέντρο Υγείας αστικού τύπου στην Ελλάδα, στον Βύρωνα, όπου παρέμεινε ως επιστημονικός υπεύθυνος έως το 2010.

Από τον Νοέμβριο του ίδιου έτους υπηρετεί στο Κέντρο Υγείας Αρεόπολης Μάνης.

Η πορεία του έχει αναγνωριστεί και σε επίπεδο διακρίσεων.

Το 2016 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.

Τρία χρόνια αργότερα, το 2019, ανακηρύχθηκε από τη WONCA ως ο καλύτερος Γενικός Ιατρός της Ευρώπης.

Ο γιατρός που πιάνει και το τιμόνι

Ο Ανάργυρος Μαριόλης έχει γίνει γνωστός και για έναν ακόμη λόγο. Δεν μένει πίσω από ένα γραφείο όταν υπάρχει ανάγκη.

Πριν από λίγο καιρό χρειάστηκε να οδηγήσει ο ίδιος ασθενοφόρο για να μεταφερθεί γρήγορα μια νεαρή γυναίκα που είχε τραυματιστεί στα Σπήλαια Διρού.

Για τον ίδιο, δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο.

Όπως εξήγησε, έχει οδηγήσει ασθενοφόρο αμέτρητες φορές. Σε μια περιοχή με μεγάλες αποστάσεις και απομονωμένους οικισμούς, κάθε λεπτό μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμο.

«Στην ιατρική ακόμη και τα λίγα λεπτά παίζουν καθοριστικό ρόλο», ανέφερε.

Όταν ενημερώθηκε πως το ασθενοφόρο απουσίαζε σε άλλο περιστατικό, δεν περίμενε. Πήρε ο ίδιος το τιμόνι και ξεκίνησε.

«Οδήγησα ο ίδιος γιατί αυτό για μένα είναι μια καθημερινή πράξη. Όπως θα πάω να εξετάσω έναν άνθρωπο, έτσι θα οδηγήσω και το ασθενοφόρο όταν χρειάζεται», είπε.

Ο γιατρός έχει περιγράψει με τον δικό του τρόπο τη σχέση του με την Ιατρική.

«Δουλεύω από το ’96 χωρίς ρεπό. Βασικά, δεν δουλεύω, είναι το χόμπι μου», έχει πει χαρακτηριστικά.

Πίσω από τη φράση βρίσκεται μια καθημερινότητα που δεν περιορίζεται στο ιατρείο.

Είναι ο γιατρός, ο διευθυντής, ο άνθρωπος που θα μπει στο ασθενοφόρο όταν χρειαστεί. Πάνω απ’ όλα, όμως, όπως ο ίδιος έχει δείξει μέσα από τη διαδρομή του, παραμένει δίπλα στους ανθρώπους της Μάνης.

«Δεν είναι τα ασθενοφόρα ούτε οι σειρήνες· είναι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά στον άνθρωπο τη στιγμή της ανάγκης», έχει αναφέρει.

Και κάποιες φορές, σε αυτόν τον δρόμο, ο οδηγός μπορεί να είναι και ο ίδιος ο γιατρός.