Το σχολείο που μετατράπηκε σε έργο τέχνης

Μια ξεχωριστή μαθητική πρωτοβουλία έδωσε χρώμα στους χώρους του 39ου Γυμνασίου Αθηνών και έφερε την τέχνη μέσα στην καθημερινότητα των μαθητών

Υπάρχουν σχολεία που τα θυμάσαι για τα μαθήματα, τους καθηγητές και τους συμμαθητές σου. Υπάρχουν όμως και σχολεία που ξεχωρίζουν για την εικόνα και την ατμόσφαιρα που συναντάς μόλις περάσεις την πόρτα τους.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το 39ο Γυμνάσιο Αθηνών, όπου οι μαθητές, με τη βοήθεια της καθηγήτριας Γαλλικών Ρέας Νταζύ, έδωσαν μια διαφορετική ζωή στους τοίχους του σχολείου. Εκεί όπου υπήρχαν άδειες ή φθαρμένες επιφάνειες, άρχισαν σταδιακά να εμφανίζονται χρώματα, εικόνες και παραστάσεις.

Όλα ξεκίνησαν από έναν τοίχο

Η αφορμή για την ιδέα ήταν ένα περιστατικό της καθημερινής σχολικής ζωής. Ένα παιδί έγραψε πάνω σε έναν τοίχο και η καθηγήτρια θέλησε να καταλάβει τον λόγο.

“‘Ενα παιδί έγραψε κάτι στον τοίχο κι όταν το ρώτησα γιατί μου είπε “Έτσι κι αλλιώς δεν βλέπετε πως είναι όλο το σχολείο;”, Ρέα Νταζύ, Καθηγήτρια Γαλλικών

Αντί το περιστατικό να μείνει απλώς ως μια ακόμη περίπτωση γραψίματος σε σχολικό τοίχο, έγινε η αφορμή για να αναζητηθεί μια διαφορετική λύση.

Η καθηγήτρια σκέφτηκε ότι ίσως η εικόνα του σχολείου μπορούσε να αλλάξει μέσα από τη δημιουργία και τη συμμετοχή των ίδιων των μαθητών.

“Έψαξα να βρω τη λύση αυτού του προβλήματος και ξεκινήσαμε να ζωγραφίζουμε τους τοίχους του σχολείου”. Συνέχισε, η καθηγήτρια.

Ζωγραφιά στον προαύλιο χώρο του 39ου Γυμνασίου Αθηνών

Οι μαθητές έγιναν δημιουργοί

Η προσπάθεια δεν περιορίστηκε σε μία αίθουσα ή σε έναν συγκεκριμένο χώρο. Πολλοί μαθητές πήραν μέρος στη δράση και συνέβαλαν ώστε η αρχική ιδέα να αποκτήσει μεγαλύτερη έκταση.

“Συμμετείχαν 80 παιδιά και καλύψαμε με τοιχογραφίες σχεδόν όλους τους τοίχους του σχολείου”, όπως αποκάλυψε η καθηγήτρια.

Έτσι, οι τοίχοι μετατράπηκαν σταδιακά σε επιφάνειες ζωγραφικής. Οι μαθητές δεν ήταν πλέον απλοί χρήστες του σχολικού χώρου, αλλά συμμετείχαν οι ίδιοι στη διαμόρφωσή του.

Και αυτή η συμμετοχή φαίνεται πως άλλαξε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν το σχολείο.

“Τα παιδιά πλέον σέβονται τον χώρο, τον χαίρονται κι είναι περήφανα που καταφέραμε να έχουμε έναν πιο ωραίο χώρο”, τόνισε η καθηγήτρια γαλλικών.

Η προσπάθεια είχε και τη στήριξη της διεύθυνσης

Για να προχωρήσει μια τέτοια πρωτοβουλία χρειάζεται συνεργασία. Η ιδέα της καθηγήτριας βρήκε τη στήριξη της διεύθυνσης του σχολείου και ο διευθυντής Γιάννης Κελεπούρης μιλά για την αρχική απόφαση να δοκιμαστεί η συγκεκριμένη πρόταση.

“Η ιδέα της κ. Νταζύ ήταν πολύ καλή και άξιζε τον κόπο να το προσπαθήσουμε”, όπως δήλωσε ο Γιάννης Κελεπούρης, Διευθυντής του σχολείου.

Η πορεία της δράσης έδειξε στην πράξη ότι η αρχική σκέψη μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Συνέχισε λέγοντας, ” Το αποτέλεσμα δικαίωσε τόσο την κ.Νταζύ όσο και τα παιδιά”.

Ζωγραφιά σε τοίχο σε τάξη του 39ου Γυμνασίου Αθηνών

Ένας χώρος που απέκτησε τη δική του ιστορία

Η αλλαγή στην εμφάνιση του σχολείου δεν αφορά μόνο την αισθητική του. Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι οι ίδιοι οι μαθητές έχουν πλέον έναν προσωπικό δεσμό με το αποτέλεσμα.

Ο διευθυντής εξηγεί:

“Τα παιδιά σέβονται πλέον τον χώρο του σχολείου γιατί ήταν δική τους δουλειά και βλέπουν κάτι όμορφο”.

Η συμμετοχή των παιδιών φαίνεται να είναι και το στοιχείο που κάνει την προσπάθεια ιδιαίτερη. Δεν πρόκειται απλώς για ζωγραφιές που τοποθετήθηκαν στους τοίχους από κάποιους εξωτερικούς καλλιτέχνες. Πίσω από κάθε παρέμβαση υπάρχει η δουλειά και η προσωπική συμβολή των μαθητών.

Και αυτή ακριβώς η εικόνα έχει μείνει περισσότερο στον διευθυντή:

“Το πιο ωραίο ήταν όταν έβλεπες 80 παιδιά μπροστά από έναν τοίχο και το καθένα ξεχωριστά να βάζει την δική του πινελιά”.

Από μια απλή ιδέα σε μια συλλογική δημιουργία

Η ιστορία του 39ου Γυμνασίου δείχνει πώς μια καθημερινή εικόνα μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για μια διαφορετική προσέγγιση της σχολικής ζωής.

Ένας τοίχος που κάποτε αποτελούσε απλώς ένα σημείο του σχολείου έγινε η αφορμή για να κινητοποιηθούν μαθητές και εκπαιδευτικοί. Τα πινέλα αντικατέστησαν τις μουτζούρες και η συμμετοχή έδωσε στους μαθητές την ευκαιρία να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα.

Τελικά, το πιο σημαντικό δεν είναι μόνο το πώς άλλαξαν οι τοίχοι, αλλά το πώς άλλαξε η σχέση των παιδιών με τον χώρο που καθημερινά μοιράζονται.