Στη Νίκαια όπου μεγάλωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης

Στη Νίκαια, τη γειτονιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης, βρέθηκε η κάμερα της εκπομπής «Super Κατερίνα».

Άνθρωποι που τον γνώρισαν από παιδί μίλησαν για τον Γιώργο πριν από τα φώτα, τη μουσική και τη μεγάλη του πορεία.

Η δασκάλα μουσικής του, Γεωργία Μαρκέα, τον θυμάται ακόμη ως το 16χρονο αγόρι που είχε γνωρίσει στο λύκειο.

«Ο Γιώργος για εμένα θα είναι πάντα το 16χρονο αγόρι που θυμάμαι στο λύκειο. Ήταν το κλασικό καλό παιδί, ήταν το όνειρο κάθε δασκάλου», ανέφερε.

Στο σχολείο είχε τραγουδήσει σε γιορτή που είχε οργανωθεί για να συγκεντρωθούν χρήματα για την πενθήμερη εκδρομή.

«Σε αυτό το σχολείο χτυπάει η καρδιά του Γιώργου», είπε συγκινημένη η δασκάλα του.

Η ίδια εξέφρασε την επιθυμία να τον ξανασυναντήσει, λέγοντας πως εύχεται να είναι τυχερή και να πάει και εκείνη στον παράδεισο. «Ο Γιώργος σίγουρα είναι στον παράδεισο», πρόσθεσε.

Το οδοιπορικό συνεχίστηκε στην πολυκατοικία όπου ο Γιώργος έζησε μέχρι την ηλικία των 12 ετών.

Εκεί μίλησε η Στέλλα, οικογενειακή φίλη των Μαζωνάκηδων. Γνώριζε την οικογένεια και τις αδελφές του από τότε που γεννήθηκαν.

Θυμήθηκε τα οικογενειακά τραπέζια, τα γενέθλια και τις συγκεντρώσεις που είχαν γίνει στο σπίτι. Κρατά, μάλιστα, πολλές φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια.

Όπως αποκάλυψε, για τον θάνατό του ενημερώθηκε από τον πατέρα του.

Μίλησε και για τη μεγάλη αδυναμία που είχε ο Γιώργος στη μητέρα του. «Ήταν μαμάκιας», είπε χαρακτηριστικά.

«Εγώ δεν έχω παιδιά, αλλά είχα παιδιά αυτά», ανέφερε με συγκίνηση για την οικογένεια.

Από τα παιδικά χρόνια του Γιώργου θυμάται πολλά και ο Μιχάλης Γεωργιάδης, φίλος του από τη γειτονιά.

«Χάσαμε έναν παιδικό φίλο, που όλα τα χρόνια ήμασταν μαζί. Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, παίζαμε στην Αγία Τριάδα τα απογεύματα, τα βράδια με τα ποδήλατά μας. Όλα τα ωραία μας χρόνια εκεί», είπε.

Η φιλία τους παρέμεινε ζωντανή ακόμη και όταν ο Γιώργος έγινε γνωστός.

Όπως θυμάται ο Μιχάλης, όταν πήγαιναν στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν, ακόμη κι αν κάθονταν πίσω-πίσω, ο Γιώργος τους εντόπιζε.

Τους πετούσε λουλούδια, τους χαιρετούσε και δεν τους ξεχνούσε.

«Δεν ξεχνούσε τους φίλους του και πάντα βοηθούσε», είπε ο παιδικός του φίλος.