Σύζυγος Δ. Κόκοτα: Νιώθω ένα κενό

«Νιώθω ένα κενό… Το κομμάτι της συντροφικότητας έχει τελειώσει για μένα»

40 ημέρες μετά τον θάνατο του Δημήτρη Κόκοτα, η σύζυγός του, Κατερίνα Πετράκη, ανοίγει την καρδιά της και μιλά για τα τελευταία δύσκολα 24ωρα στο νοσοκομείο, τις στιγμές που έζησε στο πλευρό του, την κόρη τους και το μεγάλο κενό που άφησε πίσω του.

Για 25 ολόκληρα χρόνια η Κατερίνα Πετράκη στάθηκε στο πλευρό του Δημήτρη Κόκοτα. Μαζί έζησαν χαρές, δυσκολίες, όμορφες οικογενειακές στιγμές και δημιούργησαν τη δική τους κοινή ζωή.

Σήμερα, 40 ημέρες μετά την απώλειά του, προσπαθεί να μάθει πώς είναι η ζωή χωρίς εκείνον. Η απουσία του είναι καθημερινή, όμως η μνήμη του παραμένει ζωντανή μέσα από όσα έζησαν αλλά και μέσα από την κόρη τους, που συνεχίζει να τον θαυμάζει και να αισθάνεται περήφανη για τον πατέρα της.

«Νιώθω ένα κενό. Το κομμάτι της συντροφικότητας έχει τελειώσει για μένα», εξομολογείται η Κατερίνα Πετράκη, περιγράφοντας με συγκλονιστικό τρόπο την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει μετά τον θάνατο του ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της.

«Ήμασταν 25 χρόνια μαζί. Ζήσαμε όμορφες στιγμές, αλλά και δυσκολίες»

Η σχέση τους δεν ήταν μόνο οι όμορφες στιγμές. Ήταν μια κοινή διαδρομή 25 ετών, με όλα όσα φέρνει μια ζωή που μοιράζονται δύο άνθρωποι.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια δημιούργησαν οικογένεια και απέκτησαν την κόρη τους, η οποία σήμερα κρατά ζωντανή τη σύνδεσή της με τον πατέρα της.

Η Κατερίνα γνωρίζει πως τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την παρουσία του. Μπορεί, όμως, να βλέπει ένα κομμάτι του να συνεχίζεται μέσα στην κόρη τους, η οποία είναι περήφανη για τον πατέρα της και θέλει να ακολουθήσει τα επαγγελματικά του βήματα.

«Πήγαινα στο νοσοκομείο κάθε μέρα με την ίδια ελπίδα»

Οι ημέρες στο νοσοκομείο ήταν γεμάτες αγωνία, φόβο, αλλά και ελπίδα. Η Κατερίνα βρισκόταν καθημερινά δίπλα του, περιμένοντας ένα σημάδι που θα της έδινε δύναμη να πιστέψει πως τα πράγματα θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά.

«Πήγαινα στο νοσοκομείο κάθε μέρα με την ίδια ελπίδα», λέει, περιγράφοντας τις ημέρες που έμοιαζαν να περνούν αργά, ενώ εκείνη προσπαθούσε να κρατηθεί από την προσδοκία πως ο Δημήτρης θα επέστρεφε κοντά στην οικογένειά του. Κάθε επίσκεψη ήταν μια νέα αναμέτρηση με την πραγματικότητα.

«Καταλάβαινε τι γινόταν… αντιδρούσε σε κάθε ερώτηση και έκλαιγε»

Παρά την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, η Κατερίνα περιγράφει έναν άνθρωπο που αντιλαμβανόταν όσα συνέβαιναν γύρω του.

«Ο Δημήτρης καταλάβαινε τι γινόταν όσο ήταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Αντιδρούσε σε κάθε ερώτηση και έκλαιγε», αποκαλύπτει.

Είναι ίσως από τις πιο δύσκολες εικόνες που έχει κρατήσει από εκείνη την περίοδο: ένας άνθρωπος που, ακόμη και μέσα στη μεγάλη δοκιμασία, αντιλαμβανόταν την αγωνία των δικών του ανθρώπων και επικοινωνούσε μαζί τους με τον δικό του τρόπο.

Για την Κατερίνα, αυτές οι στιγμές έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη της.

«Την ημέρα που έφυγε καταλάβαινα ότι όλα τελειώνουν»

Και ύστερα ήρθε η ημέρα που όλα άλλαξαν.Η Κατερίνα ένιωθε πως πλησίαζε το τέλος, όμως άλλο είναι να το φοβάσαι και άλλο να το βιώνεις.

«Την ημέρα που έφυγε καταλάβαινα ότι όλα τελειώνουν», λέει.

Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν πλέον οι ελπίδες των προηγούμενων ημερών. Υπήρχε μόνο η σκληρή συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος που είχε σταθεί δίπλα της για 25 χρόνια έφευγε.

«Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι όλα όσα ζήσαμε φεύγουν»

Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι της απώλειας να είναι η αίσθηση πως μαζί με έναν άνθρωπο μοιάζει να χάνεται και ένα ολόκληρο κομμάτι ζωής.

«Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι όλα όσα ζήσαμε φεύγουν», εξομολογείται.

25 χρόνια κοινής ζωής δεν χωρούν εύκολα σε αναμνήσεις. Είναι καθημερινότητες, συνήθειες, στιγμές, συζητήσεις, χαρές, διαφωνίες, σχέδια και όνειρα.

Και ξαφνικά, όλα αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν μόνο μέσα στη μνήμη.

«Δεν θα προλάβω ποτέ να του πω όσα ήθελα»

Μαζί με την απώλεια έμειναν και λόγια που δεν ειπώθηκαν. Δεν θα προλάβω ποτέ να του πω όσα ήθελα», λέει η Κατερίνα.

Μια φράση που συμπυκνώνει τον πόνο πολλών ανθρώπων που έρχονται αντιμέτωποι με μια απώλεια. Γιατί όσο κι αν υπάρχει η αίσθηση πως κάποια πράγματα μπορούν να ειπωθούν αργότερα, κάποια στιγμή το «αργότερα» παύει να υπάρχει. Κι όμως, η Κατερίνα συνεχίζει να του μιλά.

«Του μιλάω ακόμα κάθε μέρα»

Η απουσία δεν σημαίνει απαραίτητα σιωπή.«Του μιλάω ακόμα κάθε μέρα», αποκαλύπτει.

Ο Δημήτρης μπορεί να μην βρίσκεται πια δίπλα της, όμως εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς της. Μέσα από τις σκέψεις της, τις αναμνήσεις, τις στιγμές που μοιράστηκαν και όλα εκείνα που δεν μπορούν να σβήσουν επειδή ένας άνθρωπος έφυγε από τη ζωή. Η επικοινωνία αυτή είναι ένας τρόπος να συνεχίσει να υπάρχει ο δεσμός τους.

Η κόρη τους κρατά ζωντανή την κληρονομιά του

Μέσα σε αυτή τη μεγάλη απώλεια υπάρχει και κάτι που δίνει στην Κατερίνα δύναμη: η κόρη τους. Η κόρη του Δημήτρη Κόκοτα είναι περήφανη για τον πατέρα της και, όπως αποκαλύπτει η Κατερίνα, θέλει να ακολουθήσει τα επαγγελματικά του βήματα. Έτσι, ένα κομμάτι του Δημήτρη συνεχίζει να υπάρχει μέσα από εκείνη. Τα όνειρα, η αγάπη για τη δουλειά του και η εικόνα που έχει αφήσει ως πατέρας θα αποτελούν κομμάτι της δικής της πορείας.

«Το κομμάτι της συντροφικότητας έχει τελειώσει για μένα»

Σαράντα ημέρες μετά τον θάνατό του, η Κατερίνα δεν προσπαθεί να κρύψει το κενό. Ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται, όμως η ζωή αυτή είναι διαφορετική. «Νιώθω ένα κενό. Το κομμάτι της συντροφικότητας έχει τελειώσει για μένα». Είναι η εξομολόγηση μιας γυναίκας που έχασε όχι μόνο τον άνθρωπο που αγαπούσε, αλλά και τον σύντροφο με τον οποίο μοιράστηκε 25 χρόνια ζωής. Και μέσα στον πόνο της, υπάρχει μια βαθιά ανάγκη να κρατήσει ζωντανό αυτό που έζησαν.

Ο Δημήτρης έφυγε, όμως η κοινή τους ιστορία δεν τελείωσε. Συνεχίζει να υπάρχει στις αναμνήσεις της Κατερίνας, στην κόρη τους, στα όσα εκείνος άφησε πίσω του και, κυρίως, στην αγάπη που δεν σταματά επειδή σταμάτησε η ζωή.