Γυναίκες 50+: Ψάχνουν δουλειά, αλλά βρίσκουν κλειστές πόρτες

Η εικόνα της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα βελτιώνεται σταδιακά, όμως οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες στην εύρεση εργασίας σε σχέση με τους άνδρες, όπως δείχνουν και τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Πίσω από τους αριθμούς, όμως, κρύβεται μια κατηγορία που σπάνια συζητείται: οι γυναίκες άνω των 50 ετών που προσπαθούν να επιστρέψουν στην εργασία μετά από χρόνια αφιερωμένα στην ανατροφή των παιδιών ή στη φροντίδα της οικογένειας.

Για πολλές, η επιστροφή αυτή δεν αποτελεί επιλογή αλλά ανάγκη. Το αυξημένο κόστος ζωής, οι οικογενειακές υποχρεώσεις και κυρίως η ανάγκη συμπλήρωσης των ασφαλιστικών ενσήμων για τη μελλοντική σύνταξη τις οδηγούν ξανά στην αναζήτηση εργασίας.

Ωστόσο, βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν αόρατο αντίπαλο: τον ηλικιακό ρατσισμό. Παρά την εμπειρία, την υπευθυνότητα και τη διάθεση να εργαστούν, αρκετές βλέπουν τα βιογραφικά τους να απορρίπτονται επειδή θεωρούνται «μεγάλες» για την αγορά. Σε αρκετές περιπτώσεις, η ηλικία λειτουργεί ως ανεπίσημο κριτήριο αποκλεισμού, ακόμη και όταν διαθέτουν περισσότερα προσόντα από νεότερους υποψηφίους.

Το πρόβλημα αποκτά και κοινωνική διάσταση. Κάθε χρόνος εκτός εργασίας σημαίνει λιγότερα ένσημα, χαμηλότερες συνταξιοδοτικές αποδοχές ή ακόμη και αδυναμία θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Έτσι, η αναζήτηση μιας θέσης εργασίας μετά τα 50 δεν αφορά μόνο το παρόν εισόδημα, αλλά και την οικονομική ασφάλεια των επόμενων δεκαετιών.

Σε μια χώρα που γερνά δημογραφικά και αντιμετωπίζει ελλείψεις προσωπικού σε πολλούς κλάδους, η αξιοποίηση των γυναικών αυτής της ηλικιακής ομάδας αποτελεί όχι μόνο ζήτημα ισότητας, αλλά και αναπτυξιακή ανάγκη. Η εμπειρία, η συνέπεια και η ωριμότητα δεν θα έπρεπε να θεωρούνται μειονέκτημα, αλλά ένα από τα σημαντικότερα προσόντα της σύγχρονης αγοράς εργασίας.