“Δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνος- Καλό ταξίδι, αρχηγέ Φράνκο Μπαρέζι”

Υπάρχουν στιγμές που ακόμη και το ποδόσφαιρο σωπαίνει. Χθες, σώπασε ολόκληρο το Μιλάνο. Χιλιάδες κόσμου βρέθηκαν στην κηδεία του αιώνιου αρχηγού της Μίλαν Φράνκο Μπαρέζι, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 66 ετών μετά από γενναία μάχη με τον καρκίνο, σκορπίζοντας θλίψη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, ο οποίο αποχαιρέτησε έναν εκ των κορυφαίων αμυντικών που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στο χορτάρι.

Η πόλη κήρυξε δημοτικό πένθος για τον άνθρωπο που φόρεσε για είκοσι χρόνια μόνο μία φανέλα, σήκωσε αμέτρητα τρόπαια και έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αρχηγός. Έγινε σύμβολο.

Η φανέλα με το Νο6 αποσύρθηκε οριστικά, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στο ιταλικό ποδόσφαιρο, με τους έξι από τους πιο εμβληματικούς συμπαίκτες του στη Μίλαν να μεταφέρουν το φέρετρο στο εσωτερικό της εκκλησίας, ενώ πίσω τους ακολουθούσαν δύο ακόμη θρύλοι των «ροσονέρι» ο Πάολο Μαλντίνι και ο Μπίλι Κοστακούρτα.

AP Photo/Antonio Calanni

Από νωρίς το πρωί, χιλιάδες φίλαθλοι κατέκλυσαν τη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου. Κρατούσαν κασκόλ, λουλούδια και μια σημαία που έγραφε «Baresi 6». Κι όταν το φέρετρο έφτασε, ο αέρας γέμισε με ένα σύνθημα που έμοιαζε περισσότερο με υπόσχεση παρά με αποχαιρετισμό: «C’è solo un capitano». Υπάρχει μόνο ένας αρχηγός.

Ο πρώτος που εκφώνησε τον επικήδειο ο Τζουζέπε Μπέργκομι. Ο μεγάλος αντίπαλος, ο αρχηγός της Ίντερ που έκανε τους πάντες να λυγίσουν…
Μέσα σε αυτή τη θάλασσα ανθρώπων, υπήρχε ένα πρόσωπο που δεν χρειαζόταν να μιλήσει. Ο Πάολο Μαλντίνι. Ο διάδοχος του Μπαρέζι. Ο άνθρωπος που περπάτησε στα ίδια αποδυτήρια, φόρεσε το ίδιο περιβραχιόνιο και έμαθε από εκείνον τι σημαίνει πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη για μια φανέλα.

Όταν το βλέμμα του συνάντησε για τελευταία φορά το φέρετρο, λύγισε. Τα δάκρυά του δεν ήταν εκείνα ενός θρύλου του ποδοσφαίρου. Ήταν τα δάκρυα ενός «μαθητή» που αποχαιρετούσε τον δάσκαλό του, ενός φίλου που έχανε ένα κομμάτι της ζωής του. Και εκείνη τη στιγμή, λύγισε μαζί του και ολόκληρη η εξέδρα που είχε μεταφερθεί έξω από την εκκλησία. Χιλιάδες άνθρωποι χειροκροτούσαν, τραγουδούσαν, έκλαιγαν. Κανείς δεν ήθελε να αφήσει τον αρχηγό να φύγει.

Το τελευταίο χειροκρότημα κράτησε περισσότερο απ’ όσο επιτρέπουν οι λέξεις, ενώ το «C’è solo un capitano» αντηχούσε ξανά και ξανά στους δρόμους του Μιλάνου. Ήταν σαν μια ολόκληρη πόλη να προσπαθούσε να νικήσει τον χρόνο, να κρατήσει τον αρχηγό της λίγο ακόμη κοντά της. Και τα δάκρυα του Πάολο Μαλντίνι έγιναν τα δάκρυα όλων. Γιατί εκείνη την ημέρα δεν αποχαιρετούσαν απλώς έναν θρύλο του ποδοσφαίρου. Αποχαιρετούσαν ένα κομμάτι της ιστορίας τους, γνωρίζοντας πως οι πραγματικοί αρχηγοί μπορεί να φεύγουν από τη ζωή, αλλά δεν εγκαταλείπουν ποτέ τις καρδιές των ανθρώπων που τους αγάπησαν.
“Αντίο, Φράνκο, το φως του άστρου σου θα συνεχίσει να μας συνοδεύει για πάντα! ”