Στο πλευρό των ανθρώπων που δίνουν τη μάχη με τον καρκίνο

Μια ιδιαίτερα συμβολική ημέρα ήταν η Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026 για τους ανθρώπους που καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη απέναντι στον καρκίνο.Η Ελένη Μπούση, μια γυναίκα που έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής της στην προσφορά και στον συνάνθρωπο, βρέθηκε στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Αγίων Αναργύρων, μεταφέροντας ένα μήνυμα συμπαράστασης, ελπίδας και δύναμης.

Στους χώρους του νοσοκομείου συναντήθηκε με τη διοίκηση και το ιατρικό προσωπικό, έχοντας την ευκαιρία να ενημερωθεί για το σημαντικό έργο που επιτελείται καθημερινά, αλλά και για τις ανάγκες των ανθρώπων που νοσηλεύονται και δίνουν τον δικό τους αγώνα απέναντι στην ασθένεια.

Η ίδια, με λόγια απλά αλλά ιδιαίτερα φορτισμένα συναισθηματικά, τόνισε πως κανένας άνθρωπος που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον καρκίνο δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος.

«Θέλω να δώσω φτερά ζωής στους ανθρώπους που αγωνίζονται»

Η Ελένη Μπούση μίλησε για την ανάγκη να βρίσκεται κανείς δίπλα στον άνθρωπο που δοκιμάζεται, να τον στηρίζει και να του θυμίζει ότι υπάρχει ελπίδα.

Όπως ανέφερε, στόχος της είναι να δώσει «φτερά ζωής» στους ασθενείς, να τους θυμίσει ότι ο αγώνας τους δεν αποτελεί ντροπή και πως πίσω από κάθε δύσκολη στιγμή μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος έτοιμος να σταθεί δίπλα τους.Το μήνυμά της ήταν ξεκάθαρο: ο καρκίνος δεν είναι ντροπή και κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος.

«Η μητέρα μου πάλεψε τέσσερις φορές με τον καρκίνο»

Η σχέση της Ελένης Μπούση με την ασθένεια είναι βαθιά προσωπική. Όπως εξομολογήθηκε, γνώρισε τον καρκίνο από την παιδική της ηλικία, όταν η μητέρα της χρειάστηκε να δώσει επανειλημμένα τη δική της μάχη.Η μητέρα της, όπως ανέφερε, πάλεψε τέσσερις φορές με τον καρκίνο. Η εμπειρία αυτή σημάδεψε την παιδική της ηλικία και την έκανε να γνωρίσει από νωρίς την αγωνία, τον φόβο, αλλά και τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να σταθεί όρθιος απέναντι σε μια τόσο δύσκολη δοκιμασία.Οι εικόνες εκείνης της περιόδου έμειναν βαθιά χαραγμένες μέσα της και αποτέλεσαν ένα σημαντικό κομμάτι της μετέπειτα πορείας της.

«Είχα πίστη και αυτή η πίστη με βοήθησε να ξεπεράσω το πρόβλημα υγείας μου»

Η Ελένη Μπούση αναφέρθηκε και στη δική της περιπέτεια υγείας, μιλώντας ανοιχτά για τη δύναμη που άντλησε από την πίστη της.Όπως εξήγησε, η πίστη αποτέλεσε σημαντικό στήριγμα σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής της, ενώ ιδιαίτερη θέση στην προσωπική της διαδρομή έχει ο Άγιος Πορφύριος.Για την ίδια, η πίστη δεν ήταν απλώς μια προσωπική υπόθεση, αλλά μια πηγή δύναμης σε στιγμές φόβου και αβεβαιότητας.Και αυτό είναι ένα από τα μηνύματα που θέλει να μεταφέρει στους ανθρώπους που σήμερα δίνουν τη δική τους μάχη: να μην εγκαταλείπουν την προσπάθεια και να κρατούν ζωντανή την ελπίδα.

«Ο καρκίνος δεν είναι ντροπή. Δεν είμαστε μόνοι»

Με ιδιαίτερη έμφαση η Ελένη Μπούση μίλησε για την ανάγκη οι ασθενείς να αισθάνονται ότι έχουν ανθρώπους δίπλα τους.Ο αγώνας με τον καρκίνο, όπως τόνισε, δεν πρέπει να συνοδεύεται από φόβο, ντροπή ή μοναξιά.Αντίθετα, κάθε άνθρωπος που περνά αυτή τη δοκιμασία χρειάζεται στήριξη, κατανόηση και την αίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται κοντά του.Αυτό, άλλωστε, είναι και το βαθύτερο νόημα της δικής της παρουσίας: να δώσει «φτερά ζωής» στους ανθρώπους που αγωνίζονται και να τους υπενθυμίσει πως δεν είναι μόνοι.

«Πήγα στην Αμερική τη Γωγώ Μαστροκώστα»

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της στην κουμπάρα της, Γωγώ Μαστροκώστα.Η Ελένη Μπούση μίλησε για τη δύσκολη περιπέτεια υγείας που έζησαν και για τις προσπάθειες που έγιναν προκειμένου να αναζητηθούν γιατροί και ιατρικές λύσεις στην Αμερική.«Πήγα στην Αμερική τη Γωγώ», ανέφερε χαρακτηριστικά, θυμούμενη εκείνη την περίοδο και την προσπάθεια να βρεθεί η καλύτερη δυνατή ιατρική βοήθεια.Η σχέση των δύο γυναικών δεν ήταν απλώς μια τυπική σχέση κουμπαριάς. Ήταν ένας δεσμός που δοκιμάστηκε μέσα σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής.

«Η Γωγώ ήταν ζωντανό παράδειγμα για να μην τα παρατάς»

Για την Ελένη Μπούση, η Γωγώ Μαστροκώστα αποτέλεσε ένα ζωντανό παράδειγμα δύναμης και επιμονής.Μέσα από την προσωπική της αφήγηση, περιέγραψε έναν άνθρωπο που, παρά τις δυσκολίες, δεν ήθελε να εγκαταλείψει τη μάχη.Ήθελε να ζήσει. Ήθελε να συνεχίσει τη ζωή της. Ήθελε να βρίσκεται δίπλα στο παιδί της.Και αυτή η επιθυμία, όπως την περιέγραψε η Ελένη, αποτέλεσε μια τεράστια πηγή δύναμης.

«Ήθελε να ζήσει, να μεγαλώσει το παιδί της»

Ίσως η πιο συγκινητική στιγμή της αφήγησής της ήταν όταν μίλησε για την επιθυμία της Γωγώς να ζήσει και να μεγαλώσει το παιδί της.Πίσω από κάθε άνθρωπο που παλεύει με τον καρκίνο υπάρχει μια προσωπική ιστορία. Υπάρχει μια οικογένεια, ένα παιδί, άνθρωποι που αγαπά και όνειρα που θέλει να συνεχίσει να ζει.Και αυτό ακριβώς θέλησε να αναδείξει η Ελένη Μπούση μέσα από την ιστορία της κουμπάρας της.Ότι πίσω από τη λέξη «ασθενής» υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει κάθε λόγο να ελπίζει, να παλεύει και να θέλει να συνεχίσει τη ζωή του.

«Ο Θεός της έκανε το χατίρι»

Με βαθιά συγκίνηση η Ελένη Μπούση αναφέρθηκε στην πίστη της Γωγώς και στην επιθυμία της να συνεχίσει να ζει και να μεγαλώσει το παιδί της.Μέσα από τη δική της ματιά, περιέγραψε μια ιστορία γεμάτη αγωνία, πίστη και ελπίδα.«Ο Θεός της έκανε το χατίρι», ήταν το νόημα των λόγων της, αποτυπώνοντας μέσα σε λίγες λέξεις όλη τη συναισθηματική φόρτιση εκείνης της περιόδου.Η ιστορία της Γωγώς Μαστροκώστα, όπως την περιέγραψε η κουμπάρα της, αποτελεί για την Ελένη Μπούση μια υπενθύμιση πως πίσω από κάθε ιατρική μάχη υπάρχει ένας άνθρωπος με όνειρα, οικογένεια και λόγους για να συνεχίσει να ελπίζει.

Μια παρουσία που θέλει να αφήνει πίσω της ελπίδα

Η επίσκεψη της Ελένης Μπούση στους Αγίους Αναργύρους είχε έναν βαθύτερο ανθρώπινο χαρακτήρα.Δεν ήταν απλώς μια επίσκεψη. Ήταν μια ανθρώπινη συνάντηση με ανθρώπους που χρειάζονται περισσότερο από ποτέ ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα χέρι συμπαράστασης.Γιατί σε μια τέτοια μάχη η ιατρική φροντίδα είναι ανεκτίμητη, αλλά εξίσου σημαντική μπορεί να γίνει μια ανθρώπινη παρουσία, μια λέξη δύναμης και κυρίως η υπενθύμιση πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχει κάποιος δίπλα σου.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δυνατό μήνυμα της Ελένης Μπούση:

Να μην τα παρατάμε. Να κρατάμε ζωντανή την ελπίδα. Να έχουμε πίστη. Και πάνω απ’ όλα, να θυμόμαστε πως κανείς δεν πρέπει να δίνει αυτή τη μάχη μόνος.