Προσοχή, παράδεισος!

Τι μας λένε: πως υπάρχει μια μυστική παραλία που η ζωή τα ‘φέρε έτσι και ελάχιστοι τη γνωρίζουν. Έχει πάντα τιρκουάζ νερά, είναι  πολύ κοντινή και είναι η τέλεια απόδραση. Το πακέτο συνοδεύεται συνήθως από φωτογραφίες με 1500 φίλτρα και τα σχόλια από κάτω να δίνουν και να παίρνουν. “Έχω πάει είναι τέλεια” & “Όταν πήγαινα εγώ πριν 40 χρόνια…” vs “πήγα κι έφυγα, αίσχος”. Αυτό που μένει σε όλους, είναι η περιέργεια να πάμε να ανακαλύψουμε τον κρυφό παράδεισο που στην τελική εδώ δίπλα είναι ,” 1ώρα από την Αθήνα”. Κι ας λέει το gps 1ώρα και 45…

“Σχεδόν μια ώρα με λίγο χωματόδρομο στο τέλος”

Τι δε μας λένε: Συνεχίζοντας από εκεί που μείναμε, πως πρώτα απ’ όλα δεν είναι κοντά. Υποτίθεται πως είναι “μια ωρίτσα” από την Αθήνα. Μάλλον θεωρούν Αθήνα τα Μέγαρα, τις  Αφίδνες, τα Σπάτα. Ή έστω τα πρώτα διόδια. Στην πραγματικότητα “ο κρυφός παράδεισος” είτε απέχει πάνω από 100χλμ. είτε έχει και χωματόδρομο, δηλαδή επικινδυνότητα και ταλαιπωρία. Σε κάθε περίπτωση “μία ωρίτσα” δεν είναι, ξεκινάμε από μιάμιση και… βλέπουμε. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί αν περάσεις 4 ώρες στο δρόμο για το “μπάνιο της Κυριακής”, περισσεύει πολύ λίγη Κυριακή για μπάνιο και την απαραίτητη σε όλους χαλάρωση. Και λογικά να το δει κάποιος, επειδή είναι κάπως (ή πολύ μακριά) από την Αθήνα των 5εκατομμυρίων, κατάφερε να μείνει και κάπως (ή πολύ) κρυφός αυτός ο παράδεισος. Γενικότερα υπάρχει μια εξιδανίκευση, “σχεδόν μία ώρα με λίγο χωματόδρομο στο τέλος” γράφουν, καλή τύχη λέω εγώ και εξηγώ με ένα παράδειγμα.

“Μυλοκοπή, ο κρυφός παράδεισος με τη διπλή παραλία και τον δύσκολο χωματόδρομο”

Ο δικός μου αγαπημένος “κρυφός παράδεισος” λέγεται Μυλοκοπή και βρίσκεται (πολύ) “μετά το Λουτράκι”. Είναι μια διπλή παραλία με τιρκουάζ πεντακάθαρα νερά και χώρο σχεδόν για όλους. Απέχει μιάμιση ώρα και μόλις 70 χιλιόμετρα από το σπίτι μου στο Ίλιον. Στην πραγματικότητα μιάμιση δεν φτάνει και τα 70 χιλιόμετρα φαίνονται 150. Τα τελευταία μέρος της διαδρομής είναι σε χωματόδρομο με έντονες κλίσεις, σε μια παρθένα περιοχή που είναι πολύ δύσκολο να φτιαχθεί δρόμος. Φέτος είναι καλύτερα συντηρημένος από ποτέ, μα και πάλι ο αιμόφυρτος τραυματίας μοτοσυκλετιστής που είδαμε επιστρέφοντας χθες από εκεί, μας υπενθύμισε πως η Μυλοκοπή χρειάζεται προσοχή. Καλός ο τίτλος “κρυφός παράδεισος” ακόμα καλύτερο όμως το να είμαστε σοβαροί όταν προτείνουμε προορισμούς που μπορεί να χαλάσουν σε κάποιους, μαζί με την Κυριακή τους και τον μήνα ολόκληρο. Οικογένειες με παιδιά, οδηγοί απροετοίμαστοι για ράλι Ακρόπολις, καθημερινοί άνθρωποι που αναζητούν μια δροσερή βουτιά κι όχι περιπέτειες, δεν είναι τίμιο να βομβαρδίζονται με προτάσεις για προορισμούς με (κρυμμένες) δυσκολίες. Προσοχή λοιπόν, όταν ακούμε για κρυφούς παραδείσους: καλύτερα να αφήνουμε το αυτοκίνητο στην άσφαλτο και να περπατάμε όταν βλέπουμε κακοτράχαλες διαδρομές. Ή να πάμε σε μια παραλία που γνωρίζουμε αποφεύγοντας την πιθανή ταλαιπωρία από “ψαγμένες” προτάσεις. Με ένα  βίντεο λοιπόν από τη Μυλοκοπή Περαχώρας χωρίς φίλτρα και επεξεργασία σας ευχόμαστε “καλές βουτιές” με προσοχή!