Μαρία ROLLS: Όταν το μαύρο χιούμορ γίνεται όπλο απέναντι στα στερεότυπα της αναπηρίας

Η Μαρία Χατζηιωάννου, γνωστή στα social media ως Μαρία Ρολς, έχει επιλέξει να μετατρέπει την προσωπική της εμπειρία με την αναπηρία σε χιουμοριστικό, σαρκαστικό και συχνά ανατρεπτικό περιεχόμενο. Μέσα από τα βίντεό της, δεν επιδιώκει απλώς να διασκεδάσει το κοινό, αλλά και να περάσει ουσιαστικά μηνύματα για την αυτονομία, την αξιοπρέπεια και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιμετωπίζει τα άτομα με αναπηρία.

«Τα βιντεάκια μου ήταν μια ιδέα για να περνάω δημιουργικά τον χρόνο μου»

Όπως έχει αναφέρει η ίδια, η δημιουργία βίντεο ξεκίνησε ως ένας τρόπος να περνά τον χρόνο της δημιουργικά. Στην πορεία, όμως, διαπίστωσε ότι το περιεχόμενό της προσφέρει γέλιο, έμπνευση και δύναμη σε άλλους ανθρώπους. Παράλληλα, έχει δεχτεί ακόμη και ιδιαίτερα σκληρά σχόλια, όπως η ευχή να πεθάνουν οι οικογένειες όσων την ακολουθούν.

Τέτοιες αντιδράσεις αναδεικνύουν ότι η αναπηρία εξακολουθεί να γίνεται αντικείμενο προκατάληψης και επιθετικότητας. Η ίδια, ωστόσο, επιλέγει να απαντά με τον δικό της τρόπο, αξιοποιώντας το χιούμορ ως μέσο έκφρασης και επικοινωνίας.

«Είμαι μια ενήλικη γυναίκα, απλώς έχω κινητική δυσκολία»

Ένα από τα βασικά μηνύματα που θέλει να επικοινωνήσει η Μαρία είναι ότι τα άτομα με αναπηρία δεν παύουν να είναι αυτόνομα πρόσωπα με επιθυμίες, ανάγκες και δικαίωμα στις δικές τους επιλογές.

Όπως επισημαίνει, είναι ενοχλητικό να σε αντιμετωπίζουν σαν παιδί μόνο και μόνο επειδή έχεις κινητικές δυσκολίες. Η υπερπροστασία, ακόμη κι όταν προέρχεται από καλή πρόθεση, μπορεί να στερήσει από έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να αποφασίζει για τη ζωή του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στάση ενός φίλου που σκέφτεται να μην καλέσει την Κατερίνα για ένα βραδινό ποτό, επειδή θεωρεί εκ των προτέρων ότι θα δυσκολευτεί να μετακινηθεί. Η Μαρία υπενθυμίζει ότι δεν είναι δουλειά των άλλων να αποφασίζουν για λογαριασμό μας. Η πρόσκληση πρέπει να γίνεται και η απόφαση να ανήκει στο ίδιο το άτομο.

Από την οπτική νευρίτιδα στην τετραπληγία

Η προσωπική της διαδρομή δεν ήταν εύκολη. Το 2011 εμφάνισε οπτική νευρίτιδα, η οποία οδήγησε στη διάγνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Παρά τις θεραπείες με πλασμαφαίρεση, η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και το 2020 έφτασε να είναι τετραπληγική.

Όπως έχει περιγράψει, υποβλήθηκε σε πλασμαφαίρεση σε νοσοκομειακό περιβάλλον, έπειτα από σύσταση του γιατρού της, με συνεχή παρακολούθηση από τους αιματολόγους. Η δυνατότητα επικοινωνίας κατά τη διαδικασία ήταν σημαντική, ώστε να μπορεί να ενημερώνει τους γιατρούς για το πώς αισθανόταν.

Το μαύρο χιούμορ ως καθρέφτης της καθημερινότητας

Μέσα από τον σαρκασμό και το μαύρο χιούμορ, η Μαρία αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει καθημερινά ένα άτομο με αναπηρία, από τα εμπόδια στον δρόμο μέχρι την εξάρτηση από άλλους ανθρώπους για απλές δραστηριότητες.

Παράλληλα, αντλεί δύναμη από τους φίλους που εξακολουθούν να της συμπεριφέρονται όπως και πριν από την αναπηρία της, χωρίς να την αντιμετωπίζουν ως κάτι διαφορετικό.

Το μήνυμά της είναι σαφές: η αναπηρία δεν καταργεί την προσωπικότητα, το χιούμορ, τις επιθυμίες ή το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Αυτό που χρειάζονται τα άτομα με αναπηρία δεν είναι ο οίκτος ούτε η υπερπροστασία, αλλά ο σεβασμός, η ισότιμη αντιμετώπιση και η ελευθερία να αποφασίζουν τα ίδια για τη ζωή τους.