Στερέωση και αποκατάσταση του «φωκικού τείχους». Εκεί που οι Σπαρτιάτες έγραψαν ΄΄χρυσή΄΄ Ιστορία

Το  «Φωκικόν Τείχος» που  χρησιμοποιήθηκε από τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους ως βασικός προμαχώνας της άμυνας των Θερμοπυλών εκεί που είχε στηθεί το στρατόπεδο των Σπαρτιατών θα αποκαταστήσει  το  Υπουργείο Πολιτισμού. Αποτελεί από τα σημαντικότερα μνημεία της ιστορικής τοπογραφίας Θερμοπυλών, καθώς εκεί εκτυλίχθηκε η τελική φάση της μάχης των Ελλήνων εναντίον των Περσών. Το τείχος παρουσιάζει σήμερα μέτρια έως κακή κατάσταση διατήρησης, καθώς η μακραίωνη έκθεσή του στις καιρικές συνθήκες και οι σεισμικές καταπονήσεις έχουν προκαλέσει σημαντικές φθορές. Το έργο εντάσσεται σε έναν συνολικότερο σχεδιασμό για την ενοποίηση, προστασία και ανάδειξη των μνημείων και των σημείων αρχαιολογικού ενδιαφέροντος των Θερμοπυλών με στόχο την καλύτερη κατανόηση της τοπογραφίας της περιοχής αλλά και την αναβάθμιση της εμπειρίας του επισκέπτη.

Σύμφωνα με τις εγκεκριμένες μελέτες, προβλέπεται η ανάταξη και αποκατάσταση των λιθοδομών με αξιοποίηση του διαθέσιμου αυθεντικού δομικού υλικού, το οποίο θα επανατοποθετηθεί στις αρχικές ή στις τεκμηριωμένα νέες θέσεις του. Προβλέπεται, επίσης, η αναστήλωση διάσπαρτων λίθων και η αποκατάσταση της γεωμετρίας του. Οι προγραμματιζόμενες επεμβάσεις αποσκοπούν στην προστασία των αυθεντικών καταλοίπων, στην εξασφάλιση της ευστάθειας του μνημείου και στην αποκατάσταση της αναγνωσιμότητας της μορφής και της οικοδομικής του οργάνωσης.

Ο κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος των Θερμοπυλών περιλαμβάνει τα τρία στενά που αναφέρονται από τον Ηρόδοτο κατά την εξιστόρηση της μάχης του 480 π.Χ. μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών (Δυτικό, Μεσαίο και Ανατολικό Στενό). Στο Μεσαίο Στενό, όπου βρίσκονται οι θερμές πηγές από τις οποίες πήρε το όνομά της η περιοχή, εντοπίζεται και το σημαντικότερο οχυρωματικό έργο του χώρου, το λεγόμενο τείχος των Φωκέων, που ο Ηρόδοτος ονομάζει «φωκικόν τείχος». Το τείχος βρίσκεται νοτιοδυτικά του λόφου του Κολωνού και πρόκειται για ένα οχυρωματικό έργο που κατασκευάστηκε κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. από τους Φωκείς για να αναχαιτίσουν τις επιδρομές των Θεσσαλών στο πλαίσιο των Ιερών Πολέμων. Όταν το 480 π.Χ. οι ελληνικές πόλεις αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν την περσική εισβολή, το παλαιό αυτό τείχος επισκευάστηκε πρόχειρα και χρησιμοποιήθηκε από τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους ως βασικός προμαχώνας της άμυνας των Θερμοπυλών. Πίσω από αυτό είχε στηθεί το στρατόπεδο των Σπαρτιατών. Στην περιοχή του λόφου του Κολωνού εκτυλίχθηκε η τελευταία φάση της μάχης, το 480 π.Χ.. Η εικόνα της περιοχής έχει μεταβληθεί ριζικά από την αρχαιότητα έως σήμερα. Στην αρχαιότητα το χερσαίο πέρασμα των Θερμοπυλών που εξυπηρετούσε την κύρια επικοινωνία μεταξύ νοτίου Ελλάδας και Θεσσαλίας περνούσε, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, από τα τρία διαδοχικά στενά σε μήκος 9 χλμ. μεταξύ των απότομων λοφοσειρών της περιοχής αφού η θάλασσα κάλυπτε σχεδόν όλη την έκταση που σήμερα βρίσκεται η πεδιάδα.

Η συστηματική αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή οργανώθηκε, το 1939, από τον Σπυρίδωνα Μαρινάτο. Η ανεύρεση στον λόφο του Κολωνού πλήθους σιδερένιων και χάλκινων λογχών και αιχμών βελών του 5ου αι. π.Χ., πολλές από τις οποίες ανήκουν σε ανατολικούς τύπους, συνέβαλε καθοριστικά στην τεκμηρίωση της ιστορικής τοπογραφίας της περιοχής και στην ταύτισή της με το πεδίο της μάχης των Θερμοπυλών. Το τείχος των Φωκέων έχει επιμήκη ανάπτυξη, μήκους περίπου 100 μέτρων, με έντονα τεθλασμένη κάτοψη, προσαρμοσμένη στη μορφολογία της κορυφής του λόφου. Τα κατάλοιπα του τείχους και του πύργου που σώζονται σήμερα διατηρούνται κυρίως σε χαμηλή στάθμη. Στο πλαίσιο της πρώτης φάσης του έργου πραγματοποιήθηκε ανασκαφική έρευνα και εκτεταμένος καθαρισμός της βλάστησης, αποκαλύπτοντας το πραγματικό περίγραμμα της οχύρωσης και βελτιώνοντας την πρόσβαση και την ορατότητα του μνημείου. Μέσω αρχαιολογικών τομών κατά μήκος του τείχους και του δυτικού πύργου διερευνήθηκαν η έδραση και η κατασκευαστική του οργάνωση, ενώ αποκαλύφθηκαν εκτεταμένες συγκεντρώσεις πεσμένων λίθων, οι οποίες διαχωρίστηκαν και τεκμηριώθηκαν για την προετοιμασία των αναστηλωτικών επεμβάσεων. Στον δυτικό πύργο εντοπίστηκαν εσωτερικές τοιχοποιίες, πίθοι και στρώματα καύσης, που μαρτυρούν σύνθετες και διαδοχικές χρήσεις. Παράλληλα, συγκεντρώθηκε σημαντικό κινητό υλικό, μεταξύ άλλων χάλκινο νόμισμα της ελληνιστικής περιόδου (323–319 π.Χ.), που συμβάλλει στη διερεύνηση της χρονολόγησης και της μεταγενέστερης χρήσης της οχύρωσης.