«Γαβγίστε κι άλλο»: Επεισόδιο στο Δημοτικό Συμβούλιο Πάτμου, για σεξιστική συμπεριφορά μιλάει η πρόεδρος

“Ως γυναίκα δεν ανέχομαι τέτοιες συμπεριφορές εκπροσωπώντας όλες τις γυναίκες.” Αυτό θέλει να τονίσει αποκλειστικά στο alphatv.gr η πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου Πάτμου μετά την προσβλητική και απαξιωτική συμπεριφορά που δέχτηκε σύμφωνα με την ίδια από τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια συνεδρίασης.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει σε ανάρτησή της που συνοδεύεται από βίντεο  ενώ επιχειρούσε να επαναφέρει την  τάξη ο Ελευθέριος Πέντε της είπε δημόσια μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου: «Κατόπιν υποδείξεων, γαβγίστε κι άλλο για να είστε εντάξει».

Η Πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Αργυρώ Γιαμαίου έκανε ανάρτηση στα social media

Στο πλαίσιο του θεσμικού μου ρόλου ως Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και στην προσπάθειά μου να επαναφέρω την ευταξία στο Σώμα, ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, κ. Ελευθέριος Πέντες, μου απηύθυνε τη φράση: «Κατόπιν υποδείξεων, γαβγίστε κι άλλο για να είστε εντάξει». Μια φράση που ειπώθηκε δημόσια, μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, προς μια γυναίκα που εκείνη τη στιγμή ασκούσε τον θεσμικό της ρόλο. Και αναρωτιέμαι: τι ακριβώς εννοούσε; Ότι μια γυναίκα που προεδρεύει ενός Δημοτικού Συμβουλίου «γαβγίζει» όταν προσπαθεί να επιβάλει την τάξη και να τηρήσει τη διαδικασία; Ή ότι, επειδή είμαι γυναίκα, δεν έχω δική μου φωνή και απλώς ακολουθώ «υποδείξεις»; Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή αυτής της έκφρασης είναι προσβλητική και απαξιωτική. Και όταν ένας άνδρας απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε μια γυναίκα που βρίσκεται σε θέση ευθύνης, δεν μπορώ να αγνοήσω και τη διάσταση του σεξισμού. Δεν θεωρώ ότι μια γυναίκα που προεδρεύει ενός Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Και δεν πιστεύω ότι πρέπει να τις βαφτίζουμε «χιούμορ», «ένταση της στιγμής» ή «μια απλή κουβέντα». Γιατί οι λέξεις έχουν σημασία. Και ίσως αξίζει να σκεφτεί λίγο τι σημαίνει αυτή η λέξη στο δικό του περιβάλλον. Στο δικό μου σπίτι, στο σπίτι όπου μεγάλωσα και όπου μεγαλώνω τα παιδιά μου, γαβγίζουν τα σκυλιά. Οι γυναίκες μιλούν. Μιλούν, συζητούν, διαφωνούν, διεκδικούν, αποφασίζουν και αναλαμβάνουν ευθύνη. Είμαι γυναίκα. Είμαι μητέρα. Είμαι εκπαιδευτικός. Και σήμερα έχω την ευθύνη να προεδρεύω ενός Δημοτικού Συμβουλίου. Και γι’ αυτό θα ήθελα να θέσω ορισμένα ερωτήματα που αξίζει να τα σκεφτεί ο καθένας μας — όχι μόνο ως αιρετός, αλλά και ως άνθρωπος και ως γονιός: Όταν ένα παιδί μεγαλώνει βλέποντας μια γυναίκα εκπαιδευτικό να υψώνει τη φωνή της για να επιβάλει την τάξη, θέλουμε να μάθει ότι εκείνη «γαβγίζει»; Όταν μια γυναίκα βρίσκεται αύριο σε μια θέση ευθύνης, μιλά δυνατά, διαφωνεί, επιμένει ή απαιτεί να ακουστεί, θέλουμε να θεωρείται αποδεκτό να της απευθύνονται με τέτοιους χαρακτηρισμούς; Και όταν ένας άνδρας βρίσκεται σε αντίστοιχη θέση και κάνει ακριβώς το ίδιο, θα χρησιμοποιούσαμε άραγε την ίδια λέξη για να περιγράψουμε τη στάση του; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα. Γιατί δεν μιλάμε μόνο για μια λέξη. Μιλάμε για το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας. Για την κουλτούρα που δημιουργούμε γύρω μας. Για το πώς μαθαίνουμε στις νέες γυναίκες να αντιμετωπίζουν την απαξίωση. Εγώ έχω παιδιά. Και θέλω να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο όπου μια γυναίκα μπορεί να είναι εκπαιδευτικός, μητέρα, δήμαρχος, πρόεδρος, επιστήμονας, επαγγελματίας ή οτιδήποτε επιλέξει, χωρίς να χρειάζεται να απολογείται επειδή έχει φωνή. Δεν θέλω να μάθουν ότι, για να είναι «σωστές» γυναίκες, πρέπει να είναι σιωπηλές. Δεν θέλω να μάθουν ότι όταν διεκδικούν τον χώρο τους «φωνάζουν». Και σίγουρα δεν θέλω να μάθουν ότι όταν μια γυναίκα ασκεί εξουσία, η φωνή της μπορεί να απαξιώνεται με χαρακτηρισμούς που δεν θα ήταν αποδεκτοί σε έναν άνδρα. Δεν θα απαντήσω με τον ίδιο τρόπο. Δεν θα προσβάλω. Δεν θα χλευάσω. Δεν θα ανταποδώσω χαρακτηρισμούς. Γιατί δεν χρειάζεται να κατέβω στο επίπεδο μιας προσωπικής αντιπαράθεσης για να υπερασπιστώ την αξιοπρέπειά μου. Ο σκοπός μου δεν είναι να «συνετίσω» έναν άνθρωπο. Ο σκοπός μου είναι να υπηρετήσω τον τόπο μου και να προστατεύσω τον θεσμικό ρόλο που μου έχει ανατεθεί. Και ακριβώς επειδή είμαι εκπαιδευτικός, γνωρίζω πολύ καλά ότι τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από αυτά που τους λέμε. Μαθαίνουν κυρίως από αυτά που βλέπουν. Βλέπουν πώς μιλάμε. Βλέπουν πώς διαφωνούμε. Βλέπουν πώς αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας. Βλέπουν κυρίως πώς φερόμαστε στις γυναίκες όταν αυτές βρίσκονται σε θέση ευθύνης. Γι’ αυτό δεν μιλώ μόνο για τον εαυτό μου. Μιλώ για κάθε γυναίκα που έχει βρεθεί σε μια αίθουσα, σε έναν χώρο εργασίας, σε ένα συμβούλιο ή σε μια θέση ευθύνης και έχει ακούσει ότι «μιλάει πολύ», ότι «φωνάζει», ότι «γκρινιάζει», ότι «γαβγίζει» ή ότι πρέπει απλώς να σωπάσει. Δεν πρέπει να συνηθίσουμε την απαξίωση. Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση επειδή είμαι γυναίκα. Ζητώ τον αυτονόητο σεβασμό που δικαιούται κάθε άνθρωπος και κάθε αιρετός όταν ασκεί τον θεσμικό του ρόλο. Και στις γυναίκες θέλω να πω μόνο αυτό: Μην συνηθίζετε να σας μειώνουν. Μην αποδέχεστε την προσβολή ως «χιούμορ». Μην πιστεύετε ότι πρέπει να σωπαίνετε για να θεωρείστε δυνατές. Η δύναμή μας δεν βρίσκεται στο να φωνάζουμε περισσότερο. Βρίσκεται στο να στεκόμαστε όρθιες, να μιλάμε καθαρά, να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και τον θεσμικό μας ρόλο και να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να μας κάνει να ντρεπόμαστε επειδή έχουμε φωνή. Δεν θα το κρατήσω μέσα μου. Γιατί η σιωπή, όταν μια γυναίκα προσβάλλεται δημόσια, δεν είναι πάντα ψυχραιμία. Μερικές φορές γίνεται ανοχή. Και η ανοχή μπορεί να γίνει συνήθεια. Εγώ δεν θα συνηθίσω την απαξίωση. Και δεν θα ήθελα να τη συνηθίσει καμία γυναίκα. Δεν θα σωπάσω. Και δεν θα σωπάσουμε.

Η κ. Γιαμαίου διερωτάται εάν με τη συγκεκριμένη φράση εννοούσε ότι μια γυναίκα που προεδρεύει του Δημοτικού Συμβουλίου «γαβγίζει» όταν προσπαθεί να επιβάλει την τάξη και να τηρήσει τη διαδικασία ή ότι, επειδή είναι γυναίκα, δεν διαθέτει δική της φωνή και ακολουθεί «υποδείξεις». «Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή αυτής της έκφρασης είναι προσβλητική και απαξιωτική. Και όταν ένας άνδρας απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε μια γυναίκα που βρίσκεται σε θέση ευθύνης, δεν μπορώ να αγνοήσω και τη διάσταση του σεξισμού», αναφέρει. Η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου σημειώνει ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν πρέπει, κατά την ίδια, να παρουσιάζονται ως «χιούμορ», «ένταση της στιγμής» ή «μια απλή κουβέντα», υπογραμμίζοντας ότι «οι λέξεις έχουν σημασία». Παράλληλα, ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, να προσβάλει, να χλευάσει ή να ανταποδώσει χαρακτηρισμούς, καθώς, όπως σημειώνει, σκοπός της δεν είναι να «συνετίσει» έναν άνθρωπο, αλλά να υπηρετήσει τον τόπο της και να προστατεύσει τον θεσμικό της ρόλο. Όπως αναφέρει, δεν μιλά μόνο για τον εαυτό της, αλλά για κάθε γυναίκα που έχει βρεθεί σε χώρο εργασίας, συμβούλιο ή άλλη θέση ευθύνης και έχει ακούσει ότι «μιλάει πολύ», «φωνάζει», «γκρινιάζει», «γαβγίζει» ή ότι πρέπει να σωπάσει. «Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση επειδή είμαι γυναίκα. Ζητώ τον αυτονόητο σεβασμό που δικαιούται κάθε άνθρωπος και κάθε αιρετός όταν ασκεί τον θεσμικό του ρόλο», σημειώνει. Κλείνοντας, καλεί τις γυναίκες να μην συνηθίζουν την απαξίωση και να μην αποδέχονται την προσβολή ως «χιούμορ», τονίζοντας ότι η δύναμη βρίσκεται στο να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και τον θεσμικό τους ρόλο. Η ανάρτηση της κ. Γιαμαίου «Στο πλαίσιο του θεσμικού μου ρόλου ως Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και στην προσπάθειά μου να επαναφέρω την ευταξία στο Σώμα, ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, κ. Ελευθέριος Πέντες, μου απηύθυνε τη φράση: «Κατόπιν υποδείξεων, γαβγίστε κι άλλο για να είστε εντάξει». Μια φράση που ειπώθηκε δημόσια, μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, προς μια γυναίκα που εκείνη τη στιγμή ασκούσε τον θεσμικό της ρόλο. Και αναρωτιέμαι: τι ακριβώς εννοούσε; Ότι μια γυναίκα που προεδρεύει ενός Δημοτικού Συμβουλίου «γαβγίζει» όταν προσπαθεί να επιβάλει την τάξη και να τηρήσει τη διαδικασία; Ή ότι, επειδή είμαι γυναίκα, δεν έχω δική μου φωνή και απλώς ακολουθώ «υποδείξεις»; Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή αυτής της έκφρασης είναι προσβλητική και απαξιωτική. Και όταν ένας άνδρας απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε μια γυναίκα που βρίσκεται σε θέση ευθύνης, δεν μπορώ να αγνοήσω και τη διάσταση του σεξισμού. Δεν θεωρώ ότι μια γυναίκα που προεδρεύει ενός Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Και δεν πιστεύω ότι πρέπει να τις βαφτίζουμε «χιούμορ», «ένταση της στιγμής» ή «μια απλή κουβέντα». Γιατί οι λέξεις έχουν σημασία. Και ίσως αξίζει να σκεφτεί λίγο τι σημαίνει αυτή η λέξη στο δικό του περιβάλλον. Στο δικό μου σπίτι, στο σπίτι όπου μεγάλωσα και όπου μεγαλώνω τα παιδιά μου, γαβγίζουν τα σκυλιά. Οι γυναίκες μιλούν. Μιλούν, συζητούν, διαφωνούν, διεκδικούν, αποφασίζουν και αναλαμβάνουν ευθύνη. Είμαι γυναίκα. Είμαι μητέρα. Είμαι εκπαιδευτικός. Και σήμερα έχω την ευθύνη να προεδρεύω ενός Δημοτικού Συμβουλίου. Και γι’ αυτό θα ήθελα να θέσω ορισμένα ερωτήματα που αξίζει να τα σκεφτεί ο καθένας μας — όχι μόνο ως αιρετός, αλλά και ως άνθρωπος και ως γονιός: Όταν ένα παιδί μεγαλώνει βλέποντας μια γυναίκα εκπαιδευτικό να υψώνει τη φωνή της για να επιβάλει την τάξη, θέλουμε να μάθει ότι εκείνη «γαβγίζει»; Όταν μια γυναίκα βρίσκεται αύριο σε μια θέση ευθύνης, μιλά δυνατά, διαφωνεί, επιμένει ή απαιτεί να ακουστεί, θέλουμε να θεωρείται αποδεκτό να της απευθύνονται με τέτοιους χαρακτηρισμούς; Και όταν ένας άνδρας βρίσκεται σε αντίστοιχη θέση και κάνει ακριβώς το ίδιο, θα χρησιμοποιούσαμε άραγε την ίδια λέξη για να περιγράψουμε τη στάση του; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα. Γιατί δεν μιλάμε μόνο για μια λέξη. Μιλάμε για το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας. Για την κουλτούρα που δημιουργούμε γύρω μας. Για το πώς μαθαίνουμε στις νέες γυναίκες να αντιμετωπίζουν την απαξίωση. Εγώ έχω παιδιά. Και θέλω να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο όπου μια γυναίκα μπορεί να είναι εκπαιδευτικός, μητέρα, δήμαρχος, πρόεδρος, επιστήμονας, επαγγελματίας ή οτιδήποτε επιλέξει, χωρίς να χρειάζεται να απολογείται επειδή έχει φωνή. Δεν θέλω να μάθουν ότι, για να είναι «σωστές» γυναίκες, πρέπει να είναι σιωπηλές. Δεν θέλω να μάθουν ότι όταν διεκδικούν τον χώρο τους «φωνάζουν». Και σίγουρα δεν θέλω να μάθουν ότι όταν μια γυναίκα ασκεί εξουσία, η φωνή της μπορεί να απαξιώνεται με χαρακτηρισμούς που δεν θα ήταν αποδεκτοί σε έναν άνδρα. Δεν θα απαντήσω με τον ίδιο τρόπο. Δεν θα προσβάλω. Δεν θα χλευάσω. Δεν θα ανταποδώσω χαρακτηρισμούς. Γιατί δεν χρειάζεται να κατέβω στο επίπεδο μιας προσωπικής αντιπαράθεσης για να υπερασπιστώ την αξιοπρέπειά μου. Ο σκοπός μου δεν είναι να «συνετίσω» έναν άνθρωπο. Ο σκοπός μου είναι να υπηρετήσω τον τόπο μου και να προστατεύσω τον θεσμικό ρόλο που μου έχει ανατεθεί. Και ακριβώς επειδή είμαι εκπαιδευτικός, γνωρίζω πολύ καλά ότι τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από αυτά που τους λέμε. Μαθαίνουν κυρίως από αυτά που βλέπουν. Βλέπουν πώς μιλάμε. Βλέπουν πώς διαφωνούμε. Βλέπουν πώς αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας. Βλέπουν κυρίως πώς φερόμαστε στις γυναίκες όταν αυτές βρίσκονται σε θέση ευθύνης. Γι’ αυτό δεν μιλώ μόνο για τον εαυτό μου. Μιλώ για κάθε γυναίκα που έχει βρεθεί σε μια αίθουσα, σε έναν χώρο εργασίας, σε ένα συμβούλιο ή σε μια θέση ευθύνης και έχει ακούσει ότι «μιλάει πολύ», ότι «φωνάζει», ότι «γκρινιάζει», ότι «γαβγίζει» ή ότι πρέπει απλώς να σωπάσει. Δεν πρέπει να συνηθίσουμε την απαξίωση. Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση επειδή είμαι γυναίκα. Ζητώ τον αυτονόητο σεβασμό που δικαιούται κάθε άνθρωπος και κάθε αιρετός όταν ασκεί τον θεσμικό του ρόλο. Και στις γυναίκες θέλω να πω μόνο αυτό: Μην συνηθίζετε να σας μειώνουν. Μην αποδέχεστε την προσβολή ως «χιούμορ». Μην πιστεύετε ότι πρέπει να σωπαίνετε για να θεωρείστε δυνατές. Η δύναμή μας δεν βρίσκεται στο να φωνάζουμε περισσότερο. Βρίσκεται στο να στεκόμαστε όρθιες, να μιλάμε καθαρά, να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και τον θεσμικό μας ρόλο και να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να μας κάνει να ντρεπόμαστε επειδή έχουμε φωνή. Δεν θα το κρατήσω μέσα μου. Γιατί η σιωπή, όταν μια γυναίκα προσβάλλεται δημόσια, δεν είναι πάντα ψυχραιμία. Μερικές φορές γίνεται ανοχή. Και η ανοχή μπορεί να γίνει συνήθεια. Εγώ δεν θα συνηθίσω την απαξίωση. Και δεν θα ήθελα να τη συνηθίσει καμία γυναίκα. Δεν θα σωπάσω. Και δεν θα σωπάσουμε.»

Δεν ήταν σεξιστικό σχόλιο 

Εμείς μιλήσαμε αποκλειστικά και με τον Ελευθέριο Πέντε και τονίζει :

“Δεν ήταν σεξιστικό το σχόλιο ο κόσμος ξέρει ποιός είμαι” και συνεχίζει στο δελτίο τύπου που εξέδωσε
“η συγκεκριμένη αντιπαράθεση δεν είχε καμία σχέση με το φύλο της Προέδρου.”

Για τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου και όσα δεν ακούστηκαν στη λογοδοσία της 28ης Αυγούστου Τις τελευταίες ώρες έχει ανοίξει μια δημόσια συζήτηση γύρω από λίγα δευτερόλεπτα της συνεδρίασης λογοδοσίας της 28ης Αυγούστου και μία φράση που ειπώθηκε μέσα στην ένταση. Στη φράση αυτή επιχειρείται να δοθεί ακόμη και διάσταση σεξισμού. Θέλουμε να είμαστε καθαροί: η συγκεκριμένη αντιπαράθεση δεν είχε καμία σχέση με το φύλο της Προέδρου. Δεν έγινε καμία αναφορά στο ότι είναι γυναίκα, μητέρα ή εκπαιδευτικός. Αφορούσε αποκλειστικά τον τρόπο με τον οποίο ασκούσε εκείνη τη στιγμή τα καθήκοντά της ως Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και πώς έχουμε σταθεί όλα αυτά τα χρόνια στον δημόσιο βίο της Πάτμου. Δεν υπάρχει από την πλευρά μας ιστορία σεξιστικής συμπεριφοράς ή πολιτικής κριτικής που να βασίζεται στο φύλο, στην οικογένεια ή στην προσωπική ζωή κανενός. Ο σεξισμός είναι σοβαρό ζήτημα. Ακριβώς γι’ αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να φεύγει η συζήτηση από όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Η εικόνα δεν είναι τρία δευτερόλεπτα. Η εικόνα είναι όσα ζούμε εδώ και μήνες. Διακοπές, φωνές, ειρωνείες και προσωπικοί χαρακτηρισμοί. Έχουν ακουστεί «ανίκανοι», «άχρηστοι», «πάμε έξω να τα πούμε». Στην ίδια συνεδρίαση της 28ης Αυγούστου ο Δήμαρχος ειρωνεύτηκε το επώνυμο του επικεφαλής της παράταξής μας, λέγοντας «είσαι Πέντες και δεν θα γίνεις ποτέ Δέκας». Λίγο αργότερα ο κ. Πέντες πήγε στο μικρόφωνο και ζήτησε να γραφτεί στα πρακτικά ότι ο Δήμαρχος τον είχε χαρακτηρίσει «νούμερο». Σε όλα αυτά δεν είδαμε την ίδια ευαισθησία. Δεν είδαμε την ίδια προσπάθεια να προστατευθεί η αξιοπρέπεια όλων των δημοτικών συμβούλων και το επίπεδο της συζήτησης. Και υπάρχει κάτι ακόμη που για εμάς έχει μεγάλη σημασία. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα δύο Πρόεδροι του Δημοτικού Συμβουλίου, και οι δύο προερχόμενοι από τη σημερινή συμπολίτευση, έπαψαν να βρίσκονται στη θέση του Προέδρου. Μιλάμε για τον κ. Θωμά Υψηλάντη και τον κ. Παντελή Γρύλλη. Δεν ήταν πολιτικά δικοί μας άνθρωποι. Είχαμε διαφωνίες μαζί τους. Τους αναγνωρίσαμε όμως δημόσια κάτι βασικό, προσπάθησαν, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, να είναι Πρόεδροι ολόκληρου του Δημοτικού Συμβουλίου και όχι Πρόεδροι της συμπολίτευσης. Επέλεξαν να υπηρετήσουν τον θεσμικό τους ρόλο και όχι παραταξιακές απαιτήσεις για περιορισμό του λόγου της αντιπολίτευσης. Για τον Παντελή Γρύλλη αυτό δεν είναι απλώς δική μας εκτίμηση. Στην επιστολή ανεξαρτητοποίησής του, που δημοσιεύτηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2026 στα Πατμιακά Χρονικά, έγραψε ο ίδιος ότι δεχόταν πίεση από τον Δήμαρχο να παρεμβαίνει όταν μιλούσε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης και να του κλείνει το μικρόφωνο. Και όταν είχε παραιτηθεί από την Προεδρία είχε αναφερθεί δημόσια σε πιέσεις του τύπου «κλείστους, σταμάτα τους». Για τον κ. Υψηλάντη η δική μας πολιτική εκτίμηση είναι επίσης καθαρή, προσπάθησε να κρατήσει θεσμικές ισορροπίες και να υπηρετήσει τον ρόλο του Προέδρου και όχι μια παραταξιακή γραμμή. Για εμάς δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο τελικά έπαψαν να είναι Πρόεδροι. Αυτό περιμένουμε από κάθε Πρόεδρο: όχι να υπηρετεί την αντιπολίτευση, αλλά να υπηρετεί το Δημοτικό Συμβούλιο και να εφαρμόζει τον ίδιο κανόνα για όλους. Στη συνεδρίαση της 28ης Αυγούστου το πρόβλημα φάνηκε ξανά με ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα, τις εκθέσεις ελέγχου για τα σχολεία της Πάτμου. Τις εκθέσεις αυτές τις είχαμε ζητήσει δημόσια από την προηγούμενη συνεδρίαση. Μας απάντησαν ότι θα μας σταλούν. Δεν μας στάλθηκαν μέχρι τη λογοδοσία. Επειδή απουσίαζε ο δημοτικός σύμβουλος που είχε θέσει το θέμα, ο επικεφαλής της παράταξής μας προσπάθησε να κάνει ο ίδιος τις ερωτήσεις. Η Πρόεδρος είπε ότι, αφού απουσίαζε ο εισηγητής, «το θέμα κλείνει». Και το θέμα έκλεισε. Οι ερωτήσεις δεν ακούστηκαν. Την ώρα που ο κ. Πέντες σηκώνεται από τη θέση του, ακούγεται το «έτσι μπράβο». Ο ίδιος γυρίζει και ρωτά στο μικρόφωνο, «Έτσι μπράβο, κυρία Ελισαίου;» Αυτή ήταν η πραγματική στιγμή μέσα στην οποία ανέβηκαν οι τόνοι. Δεν ήταν ένας καβγάς για το τίποτα. Προσπαθούσαμε να μάθουμε τι είχαν βρει οι έλεγχοι στα σχολεία και τι είχε κάνει ο Δήμος. Οι εκθέσεις που μας είχαν υποσχεθεί στάλθηκαν στην παράταξή μας μετά τη συνεδρίαση λογοδοσίας. Οι αυτοψίες είχαν γίνει από τις 5 Ιουνίου και οι εκθέσεις είχαν συνταχθεί μέσα στον Ιούλιο, με αποδέκτη και τον Δήμο Πάτμου για τις δικές του ενέργειες. Στο Γεννείο Λύκειο, για παράδειγμα, η Υγειονομική Υπηρεσία καταγράφει ρωγμές, αποκολλήσεις σοβάδων, υγρασίες και φθορές σε τοίχους, καμάρες και κολώνες. Σε σημείο της έκθεσης αναφέρεται ότι είναι εμφανή τα σίδερα στο εσωτερικό κολώνας και ζητούνται άμεσα εργασίες ώστε να διασφαλιστεί η ασφαλής λειτουργία του σχολείου. Ευρήματα υπάρχουν και σε άλλες σχολικές μονάδες. Δεν λέμε ότι όλα αυτά παραμένουν σήμερα όπως ήταν όταν έγινε ο έλεγχος. Αυτό ακριβώς θέλαμε να ρωτήσουμε: τι έχει διορθωθεί, τι παραμένει και τι θα γίνει πριν επιστρέψουν τα παιδιά στα σχολεία; Αυτές οι ερωτήσεις δεν ακούστηκαν στη λογοδοσία. Και εδώ θέλουμε να πούμε κάτι ανθρώπινα σε όσους είδαν μόνο λίγα δευτερόλεπτα και έβγαλαν ένα γρήγορο συμπέρασμα. Δεν ζητάμε από κανέναν να συμφωνήσει μαζί μας. Ζητάμε μόνο να δει ολόκληρη την εικόνα. Μπείτε για λίγο και στη δική μας θέση. Μήνες τώρα προσπαθούμε να κάνουμε τη δουλειά μας μέσα σε ένα κλίμα διακοπών, ειρωνειών, προσωπικών χαρακτηρισμών και έντασης. Ζητάμε στοιχεία, κάνουμε ερωτήσεις, προσπαθούμε να ακουστούν θέματα που θεωρούμε σημαντικά. Και πολλές φορές, αντί για διάλογο, συναντάμε φωνές και διαφορετικό μέτρο για τη συμπολίτευση και διαφορετικό για την αντιπολίτευση. Κανείς δεν είναι μηχανή. Υπάρχουν και ανθρώπινα όρια. Κάποιες στιγμές το ποτήρι ξεχειλίζει και ο τόνος ανεβαίνει. Αυτό όμως δεν σβήνει όσα έχουν προηγηθεί ούτε μετατρέπει μια πολιτική και θεσμική σύγκρουση σε σεξιστική συμπεριφορά. Εμείς επιδιώκουμε τον διάλογο. Αλλά πραγματικός διάλογος δεν μπορεί να γίνει μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον, όπου οι χαρακτηρισμοί γίνονται συνήθεια, οι διακοπές είναι συνεχείς και οι κανόνες δεν εφαρμόζονται το ίδιο για όλους. Δεν ζητάμε να μας χαρίζεται τίποτα. Ζητάμε να μπορούμε να κάνουμε αυτό για το οποίο μας εξέλεξαν οι πολίτες: να ζητάμε στοιχεία, να ελέγχουμε, να κάνουμε ερωτήσεις και να παίρνουμε απαντήσεις. Και σήμερα, λίγες ημέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει, ποια από τα προβλήματα που κατέγραψε η Υγειονομική Υπηρεσία έχουν διορθωθεί, ποια παραμένουν και πότε θα ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες; Αυτό αφορά τις οικογένειες της Πάτμου. Και εκεί πρέπει να επιστρέψει η συζήτηση. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΜΟ